woensdag 22 november 2017

2017-11-12 Drie maal is scheepsrecht

Weer     : Regenachtig, Wind NW 3 bft
Duikers : Robin, Nicola, Bart en Axel.
Doel     :  Sedimentval van 18 mtr ophalen, 
Duur    :  58 minuten
Lucht temp  : 6 Celsius
Water temp :  7 Celsius minimum.
Fauna    : Scholen jonge baars. Sponzen aan de oostzijde en boven de 6 meter op het wrakje de "Sale" Dat was wel apart. 
Flora :   Smalbladig fonteinkruid als hele kleine plantjes en waterpest. 

Spronglaag: Op 11 meter
Vislood: 0 gram

Zichtmetingen 
·  Dutchi op 3 mtr =   -,- meter.  
·  Secchi op 3 mtr =  -,- meter.  
·  Dutchi op 6 mtr =   -,- meter.  
·  Secchi op 6 mtr =  -,- meter.
·  Dutchi op 9 mtr =   -,- meter. 
·  Secchi op 9 mtr =  -,- meter.  
·  Secchi verticaal =  6,3 meter (met duikmasker) 
-  Secchi verticaal =  6,0 meter (Normale Secchi meting)  

Forel-Ule waterkleu
Omstandigheden  = bewolkt
Tijdstip meting = 12:45 uur
Schaal strip = 14-15
Eyeonwater app = -

Zie het log voor de details.
Zie alle foto's van deze duik.

Poging nummer 1-2
Op 29-10-2017 waren Robin en ik van plan de val even op te halen. Hoe zag die val er dan ook alweer uit? Zie foto.
We hadden toen afgesproken om 07:00 uur. De eerste duik was ik Robin al heel snel kwijt in de dikke ondoordringbare mist op 11 meter en dieper. Robin vond de val wel, echter had ie de spullen niet bij zich, omdat ik die mee had. Toen besloten we nog een duik te doen, omdat we toch genoeg lucht en tijd hadden.
De tweede duik, zat ik zowat vastgeplakt aan Robin, maar toen konden we het niet vinden.



Poging 3
Dit keer vonden Nicola en Bart het ook een uitdaging om mee te gaan. Bart en NIcola vormden een paar en ik wederom met Robin, want dit keer moest het echt lukken.
Het zicht was er niet beter op geworden en ik volg Robin. Mijn lamp schijnt op zijn witte flessen. Hoe hij het doet, weet ik niet, maar hij is wat dat betreft een kei in het vinden en volgen van natuurlijke verwijspunten. Het mag geen verrassing zijn Bart en Nicola ons niet meer konden volgen en maken verder hun duik met plezier.
Na 20 minuten is het bingo. Het karakteristieke blok doemt rechts van mij op en ja hoor daar is ie! Op de rand van de buis ligt een zwarte draderige laag.


Sedimentval 18 meter diepte


Draderige neerslag

In het netje wat ik mee heb zit naast een lijmtang ook een dop om de buis af te sluiten. Om te voorkomen dat de doppen losraken tijdens het vervoeren passen we de de lijmtangtechniek toe en dat werkt subliem.  


Na het ophalen in deze koude troebele put van 7 graden Celsius wordt het tijd om te vertrekken. Vanaf 14 meter diepte begint het daglicht door te dringen.

We gaan richting de kant en het wrakje. Daar treffen we weer een grote groep baarsjes aan die dit keer minder schuw zijn en ook groter. Hun strepen worden duidelijker.
Dan valt mij iets op. 

Sponzen 
Op de mastvoet zitten jonge sponzen bovenop de verflaag die wij er destijds zo verwoed af probeerde te halen, maar er domweg niet vanaf kregen. Sponzen zijn ook al redelijk groot ook.
Oke dus een spons is feitelijk ook een pionier, naast klokdiertjes de driehoeks- en quagga mosselen en larfkokertjes. 
Robin kijkt naar de scholen baars terwijl ik in meer detail naar de boot kijk. Onder de circa 6 meter zit geen sponsgroei meer, maar het valt ook op dat de sponzen alleen aan de Noord-Oostzijde van het wrakje groeien. Op de Zuidwestzijde groeien ze niet. 



Mosselen.
Op 13 juli (8 dagen na afzinken) zat er al een mosseltje op. Op het dek vind je bij de kajuit wat Quagga mosselen, maar op de achterzijde onder een buis en in een hoeknaad zitten juist weer driehoeksmosselen. 
Zouden driehoeksmosselen zich op nieuwe objecten juist wat meer beschut en beschermt willen vestigen? Zouden Quaggamosselen dan in dat opzicht minder problemen hebben om wat meer bloot te liggen, zoals ze ook vaak los op de bodem te vinden zijn? Dat vraag ik mij dan weer af. 
Quagga's op het dek.


Driehoeksmosselen. meer beschut
Klokdiertjes
Ook een pioniertje, want in de bun van het wrak zaten ze al vrij snel. Ze zitten nu ook op de mastvoet .

Verder zit er een poelslakje op de zijkant van het wrak.
Het was een lekker duikje en we drinken met een lekker bakkie koffie met zijn allen.
Nicola en Bart hebben ook een leuke duik gehad alleen jammer dat Robin en ik niet te volgen waren.

Sediment filteren en drogen.

Eenmaal thuis is er werk aan de winkel. Als ik de sedimentbuis open maak en leeg laten lopen in een bak, komt mij een penetrante rioollucht in de neus. Gatverdamme, maar ja het is natuur en dit zegt wel wat over de situatie op 18 meter diepte natuurlijk. 
In hoeverre houdt een lage temperatuur spronglaag een dergelijke rottende massa tegen?
Zo rook de buis van 8 meter diepte niet.

Het water met sediment is net als het 8 meter monster, pikzwart, maar bezinkt toch wel vrij snel. Er drijven echter wel licht groene bolletjes in van circa 1 mm groot.
Onder de microscoop ziet dat er zo uit. en ik heb nog geen idee wat het is.
160x vergroot licht groen bolletje.
Ik weeg het eerste lege koffiefilter en plaats het filter in de filterhouder. 
Daarna giet ik het water erin, maar ik had het beter eerst kunnen laten bezinken, want het filter verstopt gelijk al door het fijne sediment.

Het tweede filter weeg ik ook en schenk ik pas in als het water is bezonken. Zo kan het schonere water makkelijk doorlopen en kan de rest er een hele nacht over pruttelen.
De volgende ochtend is het water helemaal doorgelopen.

Daarna plaats ik de natte filters in de oven op een oud bord bij 40-50 graden. Vrouwlief is er niet en dat komt mooi uit. De warmte van de oven verspreidt in plaats van een heerlijk geurende taart of gerecht een smeuïge grondlucht rond. Als je je huis niet wilt verkopen tijdens een opendag, droog dan maar wat slootprut in je oven.
Ramen en deuren maar even open gedaan om de flauwe grondlucht weg te krijgen. Pas na 2,5 uur is de inhoud volledig uitgedroogd en filters zijn klaar om geleegd te worden.

Na 4,5 maand hou je dan 0,95 gram stof over, wat uiteindelijk dezelfde kleur heeft als het monster van 8 meter. 
Sediment van 18 meter diepte
Van het water had ik ook al wat monsters genomen voor onder de microscoop en dan zie je oa dit. Ik heb nog geen idee wat het kan zijn, omdat het celwanden lijkt te hebben. Ik heb vroeger geleerd dat plantcellen, duidelijke celwanden hebben ten op zichte van dierlijke cellen. Gezien de grootte van deze minuscule draadjes met celwandjes verwacht ik dat dit cyanobacteriën zijn omdat dit pas na een vergroting van 640x , zichtbaar wordt.

640x vergroot

160x vergroot
NIOO-KNAW
Beide sediment monsters zijn opgestuurd naar het NIOO alwaar het verbrand gaat worden om te bepalen hoeveel organisch materiaal er uiteindelijk in zit. Anorganisch materiaal verbrand niet en blijft als as over. Dat zegt weer wat over de hoeveelheid koolstof erin zat. Dat heeft weer een relatie tot CO2.
In dat opzicht heeft dat weer een link met het theezakjes experiment, waarbij de afbraak snelheid en CO2 productie in beeld kwam.

Temperatuur verloop van de temperatuursensor van 8 meter   De output van de temperatuur sensor is er ook. Die varieert tussen de 10 en de 15 graden Celsius. Tussen 3-5 oktober valt de spronglaag weg en warmt de 8 meter laag zich met de bovenste laag. De iButton welke bij dit Burgerwetenschap experiment nodig was, was ter beschikking gesteld en uitgelezen door het NIOO-KNAW.
Wij zijn niet de enige die dit experiment hebben uitgevoerd, dus in de loop van de tijd zal er meer bekend worden. 



Dit is toch wel erg leuk om te doen dat hele burgerwetenschap :)




woensdag 25 oktober 2017

2017-10-22 Schoonmaak verslag

Weer     : Bewolkt, Wind ZW 4 bft
Duikers : Ad, Bas, Rob, Willem, Anne Jan, Koos, Hans, Tim, Anna Marie, Bart, Flip, Eva, Taco, Robin, Alex, Mariska, Ben, Martijn.
Oeverploeg: Erna, Andrea, Niek, Yvette, Pieter.
Support: Marleen, Cora, Donald, Axel. 
Doel     :  Zuidelijke deel van de plas ontdoen van zoveel mogelijk afval tot een diepte van 9 meter en langs de oevers.
Duur    :  90 minuten
Lucht temp  : 12 Celsius
Water temp :  14 Celsius minimum.
Fauna    : Scholen jonge baars, karper, brasem.
Vislood: 20 gram.




Zie alle foto's van deze schoonmaak.

Dit voorjaar hadden we geen schoonmaak actie uitgevoerd, wat we eigenlijk de afgelopen jaren altijd deden. In die periode was er al Mudmasters en ook het broedseizoen begint, dus ik dacht dat we het dan maar beter in het najaar kunnen doen. Dan is de zomerdrukte voorbij en Mysteryland is dan ook geweest. Tijdens het duiken zagen we echter al weer een hoop afval liggen en dus blijft het nodig om de boel aan kant te houden.

Moreel praatje (ik moet het even kwijt).
We doen het feitelijk ook een beetje voor ons zelf, want natuurliefhebbers willen naast een veilige omgeving voor dieren, toch ook ongestoord kunnen genieten, zonder weer een blikje of plastic te moeten zien liggen.
Wie daar al immuum voor is geworden, is meestal zo geworden, omdat het een gebed zonder einde lijkt. Laten we eerlijk zijn, wij poetsen onze tanden twee maal daags en maken ons huis met regelmaat schoon. Oké dat is dan jouw lijf en huis, maar vergeet niet dat de omgeving waarin wij leven, ook van ons is. 
Met al die ON THE GO drankjes en hapjes die zo lekker klein en handig verpakt zijn, is het voor mensen nog makkelijker geworden om zaken te verliezen die uiteindelijk altijd in en onder water verdwijnen. 

Het is juist daarom zo belangrijk, dat het NMCX (Centrum voor Duurzaamheid) langs scholen gaat om het probleem aandacht te geven, zodat die nieuwe generaties er bewust van worden. 

Animo
Het is altijd de vraag of er genoeg animo is voor wéér een schoonmaak, maar we knijpen onze handen dicht met toch altijd weer een groep mensen die willen helpen om hun favoriete omgeving (maakt niet uit welke plas het is overigens) weer toonbaar te maken.
  
Ad is eigenlijk altijd één van de eerste die zich aanmeldt om al snorkelend afval op te halen en via Facebook komen er ook al snel aanmeldingen.

De dag
Alles is geregeld en wat ben ik blij dat het NMCX de partytent en de grijpstokken beschikbaar heeft gesteld.
Het is min of meer traditie geworden om bij Papa's Beach House te lunchen en ook deze keer wordt de lunch gesponsord.
We zijn daar erg dankbaar voor, want als het even kan moet hard werk toch beloond worden en dankzij Papa's Beach House kan dat gelukkig via de maag. 
De tent wordt om 09:00 uur al geplaatst door Joma verhuur en die staat snel overeind.
Er is de hele dag regen voorspeld, maar het is droog! Zo heel af en toen vliegt er met een noodgang een buitje voorbij, maar je wordt er niet eens nat van.
We hebben weer zo'n mazzel. 




Al snel druppelen de eerste vrijwilligers binnen en ook mensen die ik nog niet eerder ontmoet heb. Ook dat is zo leuk, dat we naast de bijna vaste groep mensen die altijd een handje helpen, toch ook nieuwe gezichten zien.

Iedereen meldt zich netjes aan bij Cora en worden gekoppeld met buddies en een aangewezen gebied. Zo kunnen we zo efficiënt mogelijk aan de slag en weten we precies waar iedereen zit als ze gaan duiken.

De briefing verloopt lekker vlot en de groep wordt voorgesteld aan Marleen die de EHBO op zich neemt, want dat blijkt nodig te zijn als sommigen van ons worden gebeten door mosselen.

Ik maakte mij alleen een beetje zorgen of wij wel genoeg mensen zouden hebben voor de oevers, maar dankzij de Jachthonden traininggroep van Erna en Rob's vriendin hebben we vijf personen die de oevers willen doen.
Erna heeft al met Donald geregeld dat ze afgezet kunnen worden bij het smalste gedeelte van het meer bij de steigers.
En zo stappen deze luid lachende ploeg aan boord bij Donald.
De boot ligt echter net even te ver uit de kant voor Andrea om normaal in te stappen.
Tja dan kun je achterblijven of ....hatseflats ze stapt met gewone schoenen zo het water in en het kan haar geen bal schelen. Daar houden we van Andrea! 
Andrea stapt effe in en Niek lacht.
En zo geschiede dat de oeverploeg naar hun bestemmingen werden gebracht en zakken vol verzamelde tijdens de wandeling terug. 
vlnr en van voor naar achter: Andrea, Erna, Yvette, Niek,
Donald en Pieter.
Foto: Niek Stokman.

Snorkelaar 
Ad gaat er als eerste in en is als eerste weer terug met een fietsvelg en een zak blik wat bij elkaar 4,1 kg weegt. Dat is een behoorlijk gewicht om mee te zeulen, maar elk jaar is Ad erbij en draagt zijn steentje bij.
Ad met 4,1 kg

Duikers gaan te water. 
Om 10:55 uur gaan Martijn en Hans al te water en om 11:10 liggen alle 17 duikers al in het water.
Omdat Iva, Taco, Bas en Flip onderwaterscooters hebben kunnen ze flinke meters maken en zodoende gaan zij richting de versmalling in het meer. Het zijn juist op die locaties waar veel afval te vinden is.


Hans heeft er zin in!
Weegschaal 
Al snel staat de naald van de weegschaal heel raar en weegt niks meer en dat moet even gefixed worden.
Ik schroef 'm open en zie dat de tandheugel is los gekomen van het radertje.
Ik freubel het weer op z'n plaats en schroef de boel weer dicht.
Zo die doet het weer even en dat blijkt inderdaad maar even.

Na ongeveer een half uur zien Donald en ik al de eerste boei boven komen. 
Werk aan de winkel dus. 
Ik stap samen met Donald in de boot en haal de eerste boei op. 
Daaronder hangt een stuk verroest fietsframe. 
Al snel komen er meerdere boeien boven drijven en achter elkaar halen we ze op.
Robin en Bart hebben zware zakken alsmede Willem en Rob. Willem heeft een grote grondpen en Donald kan die wel goed gebruiken.
"Er ligt ook een matras Axel!" roept Robin.

Scherpe mosselen.
Die matrassen zijn volgezogen met water en ontzettend zwaar. Het is dan ook een enorme toer om het aan boord te trekken.
Het matras is ook nog eens volgegroeid met mosselen, maar ja op het moment dat je de matras vastpakt voel je nog niks, maar als eenmaal de matras aan boord getrokken is, bloeden mijn vingers. De mosselen zijn nu eenmaal vlijmscherp. Voortaan moeten we maar kevlar handschoenen dragen. 

Niet alleen matrassen zijn zwaar want ook sommige zakken wegen zelfs tussen de 10 en 21 kg! Ook de oeverploegen roepen ons om zakken op te halen.


Iva en Taco hebben even zulke zware zakken gevuld en wachten tot we met de boot langszij komen. Man o man de zakken zijn amper aan boord te trekken met een hand, want met de andere hand houd ik mijn Wonkey Monkey cameraatje vast. Achteraf trilt mijn rechterhand als een rietje bij het ophalen van deze zakken. Ik weet niet of beeldstabilisatie iets zou doen met zulke trillingen.

Erna's ploeg heeft een tent gevonden en een stuk klapstoel.

De boot raakt binnen no-time vol met zakken en we moeten even terug om het weg te brengen naar de kant.
De weegschaal heeft het intussen weer begeven en zodoende moet die weer gerepareerd worden, want we willen wel weten wat we met zijn allen ophalen natuurlijk.
Cora wikt en weegt vooral.

Eerst maar even een pleister halen bij Marleen.
Intussen komen duikers uit het water en leggen zakken op de stapel.
De weegschaal begeeft het weer, maar ik heb nu wel de slag te pakken om het te maken.

De boot van Donald is zo ontzettend waardevol en efficiënt dat we in een korte tijd alles binnen kunnen halen.
De gifgroene vuilniszakken van het NMCX vallen goed op en zijn daardoor makkelijk te spotten op de kant.

De tweede bootrun levert ook een berg afval op en mijn ouders zijn inmiddels ook gearriveerd. Mijn vader die 82 is, maar er er niet zo oud uit ziet, pakt een paar zakken mee en loopt richting de weegschaal.

Die weegschaal begeeft het weer. Mijn vader heeft echter een lumineus idee. Een pleister blijkt een mooie manier om een busje die er telkens uitvliegt, te fixeren.
Er kan weer gewogen worden, en de berg zakken wordt steeds groter en groter.
Cora en Marleen doen geweldig werk en houden alles goed in de gaten.


Foto: Niek Stokman
De Amerikaan
Er is ook een onfortuinlijke Amerikaanse rivierkreeft die het uiteindelijk niet overleeft.
De kreeft was verstrikt in wat oude vislijn. Oke het is dan wel een invasieve exoot die we liever kwijt dan rijk zijn, maar dit gun je zo'n beesie ook niet.




Om 12:30 uur is iedereen uit het water en het resultaat van onze inspanningen wordt kenbaar gemaakt en het blijkt dat we binnen 90 minuten 319,7 kg afval hebben geborgen.
Dat is echt niet normaal meer en menigeen kijkt er naar met gemengde gevoelens.
Blij dat er zoveel uit is gehaald, maar het is triest dat het zo nodig blijft.

Ted en Gery
Het was nog niet zeker of ze zouden komen, maar ze zijn er mooi wel en hoe gaaf is dat!!
Ze komen even buurten en eten ook een hapje mee.

Volle bak
Het blijkt al snel dat de container wat te klein is en dus bouwen we er maar een bultje op.



Na de schoonmaak is het tijd om naar Papa's Beach House te gaan voor de lunch en dat hoef ik geen twee keer te melden. Iedereen is al weg als ik weer terugkom bij de tent, nadat ik wat materiaal in de auto heb gezet. Hihi dat is wel een goed teken!

Papa's Beach House heeft zich weer overtroffen met de broodjes gezond, kroket, ham en ossenworst en wat drinken naar keuze.
Er wordt gezellig gekletst en gegeten.


Iedereen heeft het volgens mij wel naar zijn en haar zin gehad en de lunch heeft ontzettend goed gesmaakt.
Het is tijd om afscheid te nemen van bijna iedereen.
Als zo'n beetje iedereen vertrokken is zegt Robin: "Zullen we nog een stukkie Cheescake doen?"
Uh ja natuurlijk, want een bezoek aan Papa's Beach House zonder een punt cheescake genuttigd te hebben, is ondenkbaar eigenlijk.

Erna, Mariska en Alex slaan over. Nadat ik terugkom van het toilet staat er op de plek waar Robin een schotel met cheesecake en Mariska heeft ook cheesecake staan.
Hé dat klopt niet hoor en ik schuif de cheesecake bij Mariska weg, niet wetende dat 
Dan krijg ik te horen dat Robin het pand heeft verlaten omdat ie stel op sprong weg moest.
Nou ja zeg en hij heeft er nog voor betaald ook!
Allemachtig wat is ie weer heerlijk.
Alex is er niet zo weg van, maar Mariska laat het zich wel goed smaken.
Zo praten we nog even na met z'n vieren.




Het was weer een fantastische productieve ochtend en wil iedereen nogmaals bedanken voor hun toewijding en inzet.

Speciale dank aan de betrokken partijen die dit evenement mogelijk en makkelijk hebben gemaakt!



Container en toestemming.

De boot. 

Partytent en vuiltangen.

Voortreffelijke lunch.













   




maandag 16 oktober 2017

2017-10-15 Sedimentval ophalen.

Weer     : Zonnig, Wind NW 2 bft
Duikers : Rob, Dick en Axel.
Doel     :  Sedimentval ophalen, maar er is meer werk te doen.
Duur    :  111 minuten
Lucht temp  : 21 Celsius
Water temp :  14 Celsius minimum.
Fauna    : Scholen jonge baars, >10 palingen, >5 karpers.
Flora :   Smalbladig fonteinkruid als hele kleine plantjes.

Spronglaag: Op 10 meter
Vislood: 40 gram

Zichtmetingen 
·  Dutchi op 3 mtr =   -,- meter.  
·  Secchi op 3 mtr =  -,- meter.  
·  Dutchi op 6 mtr =   -,- meter.  
·  Secchi op 6 mtr =  -,- meter.
·  Dutchi op 9 mtr =   -,- meter. 
·  Secchi op 9 mtr =  -,- meter.  
·  Secchi verticaal =  7,0 meter (met duikmasker) 
-  Secchi verticaal =  5,5 meter (Normale Secchi meting)  

Forel-Ule waterkleu
Omstandigheden  = zonnig
Tijdstip meting = 14:00 uur
Schaal strip = 14-15
Eyeonwater app = 14

Zie het log voor de details.
Zie alle foto's van deze duik.

Dick gaat gezellig mee
Rob vroeg of Dick ook mee kon duiken en ja natuurlijk kan dat!
Hij heeft zijn GUE Fundamentals afgerond en dat zie je. Dat is overigens geen maatstaf of mee te kunnen met Project Baseline Haarlemmermeer. Iedereen die een geldig brevet heeft kan en mag mee. Het gaat er mij juist om dat je bewust wordt van de omgeving waar je in duikt en dat er meer is dan alleen vis groter dan 1 meter en.... dat je met een meter zicht ook leuke duiken kunt beleven.
We hebben alle drie volle dubbel 12's dus we kunnen het even uithouden en wat zijn die plastuiten toch handig. Ik heb mij goed ingedronken met water en de nood is al hoog op het moment dat ik de boel aansluit. Dat komt mooi uit om het even te testen.
Het is een Marco G momentje dat je schaamteloos en ongemerkt kunt plassen en tijd hebt om bijvoorbeeld je seals in orde te brengen.

Plan die flexibel wordt.
Oké we gaan een sedimentval ophalen en dat is een buis van 30 cm lang met een dop aan de onderzijde en een duiklamp met temperatuursensor op 8 meter diepte. Er zit een boei aan om het rechtop te houden.
We hebben een lijmtang en een dop mee in een net. We kunnen daarmee de val afsluiten en veilig transporteren zonder dat ie uit elkaar zou kunnen vallen.
Rob neemt dat materiaal mee, terwijl ik een tang en twee camera's mee heb.
Het is even een stuk zwemmen.
Onderweg komen we de ene na de andere paling tegen met hele dikke nekken. Wat een beesten zijn dat zeg!

Aanvulling 1
Rob spot een blinkertje met wat lijn.
Ach we zijn er nu toch en ik vouw de driehaak in mijn wetnotes en rol een lang stuk zijn eromheen. Zo is de haak veilig opgeborgen.

Aanvulling 2
Nog weer een stuk lijn die over de kleiblokken gedrapeerd ligt en Rob pakt zijn wetnotes erbij en handelt op dezelfde manier. Zo kun je toch weer je wetnotes opbergen in je zakken.

Sedimentval 
Als we uiteindelijk bij de val komen hangt het boeitje nog een meter of 1,5 boven de bodem.
Deze is volledig begroeit met mosselen en zo zwaar geworden dat is van 2 meter naar 7 meter is gezakt. 
De koker ligt op z'n kant en de opening is een stuk in de modder gezakt.
Er ligt genoeg neerslag op de koker, dat wel. 
Dick kan mooi even filmen met mijn Wonkey monkey camera terwijl we aan de slag gaan.
Ik til de koker voorzichtig op en dop hem af.
Rob fixeert de doppen met de lijmtang. Terwijl ik de boei opruim strip ik de boel zoveel mogelijk van de aangegroeide mosselen. We doen alles in het net. 
Eigenlijk is de proef dus mislukt omdat er ook een stuk bodem in verdwijnt. 
Er staat nog een sedimentval op 18 meter diepte, maar met de huidige mist is dat kansloos om die te vinden. Die staat overigens met een stok in de klei, dus die valt niet zo snel om.


Aanvulling 3
We zijn in de buurt van MP4 bij de kleistort. Dan zie ik de stok staan, maar het kwadrant is weg. Ik steek mijn hand in de bodem en ja hoor daar voel ik 'm. Er ligt weer ruim 10 cm bodem overheen. Graven, graven en trekken. Rob helpt mee en wat zit dat ding vast joh!
Uiteindelijk trek ik 'm eruit. Het kwadrant moet echt even op een andere plek, waar het niet zo is bloot gesteld aan de modderstroom op 4 meter diepte.
Op 3 meter vind ik een mooi plekje achter een groot blok klei. Met een stuk steen klop ik het de bodem weer in. Het kwadrant moet wel zichtbaar blijven natuurlijk.


Voor

Na

















Aanvulling 4
Nu even naar het mooiste stukje, waar
het zonlicht altijd magisch mooi kan zijn.
We zwemmen langs de steile wand en verdikkeme weer vislijnen.Dit is een gevlochten lijn die zelfs de mist in verdwijnt. Rob begint te wikkelen en ik volg de lijn tot de mistlaag.
Ik trek en de weerstand valt ineens weg. Er komt een grote gele plug tevoorschijn.
Rob heeft ook nog een voederkorfje erbij.
Bij elkaar weer toch weer 40 gram lood en een meters lijn.

Aanvulling 5
Aangezien we nu bij MP6 kwadrant zijn op 1,5 meter diepte, wil ik die ook even bekijken.
Die is echter nergens meer te vinden. Met Mysteryland lagen hier pontons in het water en mogelijk dat die met het verwijderen ervan het frame bloot is komen te liggen.
We zijn dus een fotostation kwijt.

Fuut
Op de terugweg is het een feestje met scholen baars, maar het mooiste is het als ik vanaf 2 meter diepte omhoog kijk naar de riet kraag.
Een fuut steekt de kop onderwater en kijkt naar beneden. Het lijkt zich totaal niet te storen aan het feit dat ik onder 'm lig.
Direct pak ik mijn Wonkey monkey camera en op het moment dat ie opgestart is schiet de fuut in z'n zilveren cape van lucht door de waterkolom naar beneden. Woehaa ik was net op tijd met filmen! Ik probeer 'm nog te volgen, maar dat lukt niet. 
Dan denk ik aan Jorn die uren lang het juiste moment heeft zitten afwachten om echt goede beelden te schieten. Het staat op film, maar het was eigenlijk net even te ver weg.
Het moment was wel fantastisch om niet meer te vergeten.
De fuut is echter de verkeerde kant op gezwommen, want in Noordelijke richting zwemmen we door een enorme school jonge baars.

We ruimen nog wat rommel op, want bij elke duik kan er altijd wat mee, hoe klein ook.


En passant fotografeer ik de mosselgrens en MP7 ook nog even mee, want tja we komen er toch langs. 
Het is toch ook leuk om te zien wat het verschil is in zicht als we naar MP7 kijken en ja er zit 1,5 maand tussen, maar ja daar zijn foto's dus ook weer handig voor. 







Mosselen
Heb je hem weer met z'n mosselen, maar moet je nu voor de gein eens kijken.
Het stokje is 1,5 keer zo dik geworden van de mosselen, als je het stokje überhaupt nog kunt zien op de tweede foto. 




Na 111-113 minuten komen we voldaan boven. Dick, Rob en ik kijken tevreden na een heerlijke volgepakte duik.
Wat zeggen ze ook alweer: Plan je duik en duik je plan.  Waarbij we er nog aan wat willen toevoegen.
Met extra taken, mits de situatie, omstandigheden, materiaal, gas, duiklimieten en fysieke gesteldheid het toelaten waarbij de veiligheid blijft gewaarborgd en je geen mensen op je hebt zitten wachten. 
Die konden we allemaal aftikken.

Na de duik een bakkie koffie en napraten. Effe snel nog een verticale zichtmeting en een waterkleurtje.

THUIS
Terwijl ik de boei verder ontdoe van mosselen ga ik toch even tellen hoeveel Quagga en Zebra erop zitten.
84 Zebra en slechts 8 Quagga. Dat zegt niet veel, maar dat triggert toch even de vraag of de Quagga op z'n retour is of niet.
Dat is weer leuk voor een experimentje die we in 2013 en 2014 hebben gedaan. 
Wat is het percentage quagga en zebra nu eigenlijk?
Ik stort de inhoud van de koker met sediment in een emmer en laat het bezinken.
De vraag is of het zin heeft om dit te filteren en op te sturen naar het NIOO.

Het was een mega super duik!