maandag 19 november 2018

2018-11-18 Datalogger plaatsen

Weer     : Zonnig, Wind NO 2 bft 
Duikers : Dick, Axel
Doel     :  Metingen, Datalogger plaatsen
Locatie : Paviljoen 
Duur    :  67 min
Lucht temp  : 3 Celsius
Water opp temp : 9,4 Celsius (bron: Onderwaterfauna.nl)
Water min temp :  6 Celsius 
Chemische waarden : Onderwaterfauna.nl week 46
Fauna    : Heel veel jonge baars onder het paviljoen en bij de zeilboot.
Flora :  Enkele fonteinkruidplanten, 
Spronglaag: op 12 meter van 8,5 naar 6 graden

Vislood: 0

Zichtmetingen 
·  Dutchi op 3 mtr =   5,5 meter.  
·  Secchi op 3 mtr =  6,0 meter.  
·  Dutchi op 6 mtr =   5,0 meter.  
·  Secchi op 6 mtr =  5,5 meter.
·  Dutchi op 9 mtr =   5,0 meter. 
·  Secchi op 9 mtr =  5,5 meter.  
·  Secchi verticaal =  5,7 meter (met duikmasker) 
-  Secchi verticaal =  5,0 meter (Normale Secchi meting)  

Forel-Ule waterkleu
Omstandigheden  = zonnig
Tijdstip meting = 12:00 uur
Schaal strip = 16 onveranderd sinds 28-10-2018

Waterpeil 
25,0 cm onder de rand.
3 cm gestegen sinds 28-10-2018

Zie het log voor de details.
Zie alle foto's van deze duik.


Project Baseline USA stelt ons project $1000 beschikbaar om materialen aan te schaffen.
Uiteraard moesten we het aanvragen, maar met ruim 70 projecten wereldwijd wordt die kans wat kleiner. Het geluk lachte ons toe en mogen dit bedrag besteden tegen een aantal voorwaarden. 

Dataloggers zijn natuurlijk ideaal, want tijdens Mysteryland en andere evenementen kunnen we niet bij de locatie komen en valt er een gat in het verzamelen van data.

Ik heb een datalogger aangeschaft om te kijken of dit type aan de verwachtingen voldoet.
Waterdicht tot 30 meter en is volledig in te stellen naar wens.
Thuis even getest en nu is het dan tijd om het op te hangen.

Het wordt een stevige duik en Dick is er klaar voor om de nieuwe datalogger te plaatsen.
Ik heb deze ter bescherming van vuil en beschadiging in een pvc buis geplaatst.
De Tidbit temperatuur logger laat ik om de 6 uur een meting doen en dan kijken we over een maand hoe het allemaal is verlopen. Als deze logger bevalt, kunnen we er meer gaan aanschaffen, mits de logger uiteraard netjes blijft hangen.

De logger

Wat is ons allemaal opgevallen tijdens deze productieve duik.

Het water langs de kant is best helder, maar eenmaal onder het paviljoen is het zicht minder. Er hangt een witte zweem. Er zit een flinke grote school met baars langs de damwand in het donker.
Op de SETL platen zijn nog steeds sporen van heldergroene Microcystis te vinden.
De slakken op H003 zijn verdwenen. Op H135 beginnen sponzen weer te groeien. Onder de 12 meter hangt een dikke witte mist en het water zit vol met grijze vlokken. Ik stop mijn thermometer dieper in het sediment, maar lager dan 6 Celsius wordt het niet.
We zwemmen dwars over richting de Sale. Onderweg zien we stofwolken. Bij de Sale valt het zicht mee en maken foto's van de vaste fotopunten en ook de sponzen die nu weer behoorlijk beginnen te groeien. Ik zie ook hier nog steeds restjes Microcystis aan de sponzen hangen. Aan de Noordoost zijde van de Sale worden sponzen zelfs wat rose van kleur en je kunt zien dat ze behoorlijk veranderen en nu de laatste maand dikker worden.

29-09-2018

28-10-2018

18-11-2018


Aan de Zuidwest zijde begint een spons met Gemmulea (overwinteringsbolletjes) aan te maken.
Spons met gemmulae

Op het dek zie ik koloniën met klokdiertjes en neem een monster mee. Klokdiertes zag ik al veel eerder op de Sale en op de heipalen. Het valt onder de wimperdiertjes en eten bacteriën. Op steeltjes gevat laten ze hun haartjes op de rand van het klokvormige lichaam bewegen. Er ontstaat daardoor een beste stroming waar bacteriën naar de klokdiertjes worden gezogen. Als ze beet hebben trekken ze het steeltje in en sluit het klokje even om daarna weer verder te gaan.
Er ligt veel sediment op het dek. De mastvoet begint aan de binnenzijde vol te groeien met mosselen en dat zie je ook op de foto's van VDH (VoorDekHoog). Om en in de Sale schuilen veel jonge baarzen. Via de de 7 meter lijn zwemmen we naar MP4. Het kwadrant van de mosselen op 8-9 meter diepte. Deze begint langzamerhand wat onder het naar beneden glijdend sediment te geraken. Je kunt dat verloop mooi zien op de foto's

Daarna weer terug op de 3 meter lijn naar het Mosselstokje die nog steeds kaal is. MP7 (drum) is sinds 29-10-2018 aan de bovenzijde kaal geworden daar zaten vorige keer meer mosselen op. Dan nog een bezoekje aan MP5 . Daar veranderd alleen wat er omheen ligt aan bladeren en takken. Richting de instap zie ik weer het korte gras en wat hele korte stekjes waterpest. Ik neem wat van dat gras mee. Ik heb nog steeds geen idee wat het is en heb het gevraagd aan een specialist.



Ik heb ook monsters genomen van kluiten met mosselen.
Van de 162 Dreissena's is 85% bugensis en 15% polymorpha.
Hoogste aantallen hebben een afmeting tussen de 6-10 mm.
De allergrootste is 27 mm.

Tellen en meten

Het was een superduik met heel gaaf filmmateriaal (17 Gig) van Dick, wat ik gemonteerd heb naar 6:30 minuten.
Dank je Dick!!!







zondag 11 november 2018

2018-11-11 Wijkertunnel / Ischadium recurvum

Weer     : Bewolkt, Wind ZZW 6 bft. 
Oever:  Bert
Duikers : Dick, Axel
Doel     :  Zoeken naar de zogenaamde traliemossel
Locatie : Wijkertunnel, Beverwijk
Duur    :  51 min
Lucht temp  : 13 Celsius
Water opp temp : 12,0 Celsius
Water min temp :  12,0 Celsius 
Chemische waarden : NVT
Fauna    :  Kleine zeenaald, Gewone steurgarnalen, Aasgarnalen, Zuiderzeekrab, Brakwater pokken, Iets wat op vliescelpoliepen leek. Enkele solitaire gewone oesters op het damwand, Brakwaterstrandschelp, Brakwatermossel, Meloenkwal, Trompetkokerwormen, Zwartbekgrondels en de nieuwe soort Ischadium recurvum. Deze zitten bijna overal tussen.
Flora : Purperkleurige oscillatoria-achtige bacteriën.

Link naar fotos

Het begon allemaal door de Amsterdamse stadsecoloog Martin Melchers die de nieuwe mosselsoort in de Coenhaven heeft gezien op 21 september (Bron: Trouw) 
Toen is de naam Ischadium recurvum naar boven gekomen.


Ron Offermans en Hans Spierenburg vonden de soort ook in het Noordzeekanaal. Zie artikel in Duikeninbeeld.

Wetenschapper bogen zich over deze soort die aangemeld waren door Ron en Hans en kwamen ook op de Ischadium recurvum uit.

Die nieuwe mosselsoort in het Noordzeekanaal doet nu ook het hart, van twee malacologen Bert en Bram sneller kloppen. Vorige week zaten we nog in Lelystad een onderzoekje te doen en nu staat het Noordzeekanaal op het menu.
Na even een puzzeltochtje op de dijk kunnen we de auto's bij de kom zetten.

We kleden ons om en Bert komt al gelijk aanzetten met een klein exemplaar van de de gezochte mossel, die hij bij het stenenkeren heeft ontdekt. 'Kijk dit is 'm' zegt Bert. 'Is ie zo klein?' zegt Dick.
Als het goed is moeten er ook Rangia's zitten. Een plomp uitziende mossel.
We gaan eens even goed kijken wat hier allemaal nog meer zit, want het Noordzeekanaal vormt een bijzonder biotoop voor allerlei soorten, waar zoet, zout en brakwatersoorten soms boven elkaar leven.

We zoeken bij het te water gaan onze balans op de gladde bruin aangeslagen stenen langs de oever. Het gaat zonder problemen en het zilte water proef ik op mijn lippen als we in het water liggen.
Qua zicht ziet het er goed uit als ik mijn hoofd onder water steek. Het water is wat geelbruin van kleur met een groene zweem. Korte golfjes klotsen tegen de kant. 
Even een complete check van onze uitrusting. We laten monsterpotjes vollopen met water om implosies te vookomen.

Scheepvaart
Als ik om 09:30 uur aankom is het kanaal verlaten, maar nadat Bert en Dick om 10 uur aankwamen kwam de eerste rijnaak al voorbij. Scheepvaart begon qua drukte deze ochtend toe te nemen. Mijn nekharen gaan altijd overeind staan als ik caviterende scheepsschroeven hoor. Caviteren is het geluid dat scheepsschroeven produceren.
Door onderdruk die de schroef veroorzaakt, implodeert het in water opgeloste lucht. Je hoort een suizende pulserende sji-sji-sji-sji geluid. 
Vreemd genoeg hoor ik dat nu amper en het enige wat we opmerken is dat het water licht begint te stromen, alsof na de kentering de stroming langzaam toeneemt om daarna al vrij snel weer af te zwakken.


Ischadium recurvum in het midden.
Langs de oever liggen breukstenen die overgaan in een zachte slibbodem. Tussen deze breukstenen zitten onder andere steurgarnalen, zwartbekgrondels en krabbetjes. Op veel van deze stenen die onder de 2 meter liggen zitten koloniën trompetkokerwormen.

We zien veel brakwaterstrandschelpen (Rangia's) en begin deze te rapen. Het is een grote dikschalige zware schelp die ook zinkt als een baksteen in plaats van te dwarrelen.
Brakwater strandschelpen / Rangia cuneata

Dan zie ik de mossel in kwestie en laat het aan Dick zien als referentie. Ik pak een stronkje trompetkokerwormen, omdat hierop verschillende soorten mosselen kunnen zitten en plaats deze in een grote pot. Dick krijgt ook de smaak te pakken en weet nu waar ie naar moet zoeken.
Bert vroeg zich ook af of er een Dreissenasoort zit, en ik zie wel wat lege schalen liggen die ik meeneem. Deze soort is langwerpig.

Er zitten verschillende soorten aasgarnalen, maar daar focussen we een andere keer wel op.Nu verzamelen we tweekleppigen.
De bodem loopt hier snel af naar een 7,5 meter. Ik druk mijn hand weer in de bodem, die heel zacht is. Zelfs op deze diepte schijnt het daglicht door. Langzaam stijgt de bodem weer als we richting de damwand zwemmen en komen een begroeide blauwe paraplu tegen. Hierop groeien ook trompetkokerwormen, terwijl paraplustof toch niet echt een hardsubstraat is. De vraag is alleen of ze stronken kunnen vormen. Ook groeien op deze paraplu ook iets van hydroïd poliepen. 
Trompetkokerwormen en iets van hydroïdpoliepen.
Japanse Oester op de damwand


De damwand van de Wijkertunnel is volledig begroeid met de trompetten, maar ik zie af en toe ook een enkele gewone oesters ertussen zitten. Diegene die ik op de damwand zie zijn circa 7 cm groot. Dan voelen we ineens weer een lichte stroming opkomen. Het verwachte cavitatiegeluid is niet niet hoorbaar. Omdat we in de kom zitten bij de Wijkertunnel zijn we ver uit de buurt van de vaargeul. Ik wil daar ook zeker niet zijn.
Zeker niet als er hele grote zeeschepen langs varen.

De Ischadium is goed vertegenwoordigd en ik zie bijna op elke trompetstronk wel één of meerdere exemplaar zitten. Er zijn trouwens ook grotere exemplaren. Hoe snel zou deze soort groeien in deze brakke omstandigheden en hoe gaat het zich ontwikkelen? 
Eigenlijk zouden we een kwadrant moeten hebben en alles binnen dat kwadrant moeten verzamelen en tellen om een indruk te krijgen van de dichtheid en dat op verschillende plekken moeten uitvoeren.

Er liggen bij de damwand diverse objecten die goed begroeid zijn. 
Af en toe zwemmen we door een wolkje aasgarnalen. De zon gaat plots schijnen en licht de boel onder water op. Super!
Het valt op dat een aantal jonge krabbetjes soms even bewegen om daarna weer bewegingsloos en verlamd te raken.


We komen weer in de buurt van de instap en er schiet iets groots onder mij weg. Geen idee wat dat was. Ik had gehoopt wat grotere vissen te zien, maar dat bleef deze keer even uit.
Een wat grotere krab bekijk ik even en maak er een foto van.
Zuiderzeekrabje

We gaan weer een stukje richting het kanaal en dan seint Dick naar mij. Verhip een kleine zeenaald joh! Het is gefascineerd door Dick's lamp en volgt het licht, met de staart slepend over de bodem. Dit was toch wel het hoogtepunt van de duik.




We komen boven na 50 minuten. Bert is nog druk tussen de stenen aan het zoeken. Ik kijk richting het kanaal en Dick kijkt in mijn richting om zijn vinnen uit te doen. 'Kijk eens achter je Dick' zeg ik. De grote bulkcarrier Ya Sa Neslihan komt even voorbij van 229 meter lang met een diepgang van 13,7 mtr. Een waterverplaatsing van ruim 48000 ton veroorzaakt wel wat lichte stroming natuurlijk. We waren net klaar toen dit vrachtschip voorbij kwam om 11:35 uur. 
Dick zijn Gopro draait nog en hij filmt het grote schip. Ja het lijkt dichtbij, maar dit schip zit evengoed 200 meter van ons vandaan. Dit schip was in oktober 2008 door Somalische piraten gegijzeld geweest. Bizar dat je met kleine bootjes toch zo'n groot schip kunt enteren.


We komen uit het water en handigen de netten met potten over aan Bert.

Zo een kopje koffie doet de mens goed. Bert is ontzettend blij met deze verzameling.
Ook Dick's enthousiasme is toegenomen na deze duik en heeft nu meer op detail nivo gekeken.

Na koffie ruimen we de boel op, praten nog wat na en gaan weer op huis aan.
Duiken in Nederland is dan wel geen Egypte, maar dit hebben we bijna naast de deur en hoeven er niet uren voor in een vliegtuig te zitten. Als je maar lang genoeg in water met slecht zicht duikt, waardeer je elke extra meter zicht des te meer. 



Dick zoekt minitieus naar bijzonder leven

Kleine zeenaald.
  
Bedankt Dick en Bert. 
Dit was weer een bijzondere duik met een leuke leerzame oogst.

____________________________________________________________________

Onderzoeksresultaten van Bert Jansen


Foto: Bert Jansen

Foto: Bert Jansen



Boven links: Ostrea edulis
Boven midden en los in het midden: Rangia cuneata
Boven rechts: Mytilopsis leucophaeta

Onder links: Ischadium recurvum
Midden rechts boven: Mya arenaria
Midden rechts onder: Cerastoderma glauca?
Onder midden: verzameld op stenen aan de oever.
Onder rechts: Trompetkalkkokerworm.


zondag 4 november 2018

2018-11-03 Onderzoek Natuurpark Lelystad

Weer     : Licht bewolkt, Wind ZZO 3 bft. 
Uitgenodigd door: Bram bij de Vaate en Bert Jansen.
Duikers : Koos, Dick, Jan, Edwin, Axel
Doel     :  Zoeken naar twee kleppigen Unio's en Anodonta's
Locatie : Natuurpark Lelystad
Duur    :  54 min
Lucht temp  : 4 Celsius
Water opp temp : 11,0 Celsius
Water min temp :  11 Celsius 
Chemische waarden : NVT
Fauna    :  Watervlooien (Verschillende soorten ), Hydra's, Platwormen, 
Flora :  Grof hoornblad, Aarvederkruid, Smalle waterpest.
Enkele vlokjes blauwalg, lijkende op Microcystis.

Link naar fotos

Bram en Bert vragen zich al tijden af hoe het er onder water uitziet in het Natuurpark Lelystad. 
Nu was het de bedoeling om al in september daar een kijkje te nemen, echter was het zicht ineens bijzonder snel achteruit gegaan door onder ander blauwalg. De lange hete zomer heeft toch op een hoop plassen en meren een nadelig effect gehad. Bram en Bert gaven aan dat dit het eerste jaar was, dat het zicht zo achteruit was gelopen.
Ik vind het onwijs gaaf dat Dick, Jan, Edwin en Koos bereidt zijn om mee te helpen. John en Walther zouden ook nog meegaan, maar moesten helaas afzeggen.

Aankomst.
Nu op 3 november gaan we toch een poging wagen, ondanks dat het zicht er nog steeds niet overhoudt. Het heeft vannacht wat gevroren, maar het zonnetje schijnt wat het bijzonder aangenaam maakt.
We komen met zijn allen aan bij de parkeerplaats en Edwin, Dick, Koos en Jan 
stellen zich voor aan Bram en Bert. Dan blijkt dat we niet met de auto bij de waterkant kunnen komen, maar Bram regelt al een kar. Even later komt Bert al zwaaiend aangelopen van het bezoekercentrum. Hij heeft kunnen regelen dat de slagboom zo wel open gaat.

Uiteindelijk staan we comfortabel bij de waterkant met de auto en beginnen de sets op te bouwen.
Bram en Bert hebben een grote platte veerboot met een elektrische buitenboordmotor.
Edwin en Jan gaan samen duiken. Dick, Koos en ik gaan met z'n drieën, zodat we twee plekken kunnen onderzoeken.


We stappen op de ruime boot gewapend met monsterpotten en camera's. 
Dick, Koos en ik worden gedropped tegenover het gebouw de Waterlely.
We stappen overboord en we vragen of hoe diep het hier is. Nou ja we zien wel.
Het zicht is slecht zoals verwacht. Het water is bruingeel van kleur met een groene zweem.

We spreken nog even onze taken af. Ik ga zoeken, Dick geeft de potten aan en Koos noteert de diepte vanwaar de monsters zijn genomen. Zo hebben we alle drie wat te doen.
We zakken af en zien de bodem op het allerlaatste moment. Het is hier maar 4,5 meter diep.
De bodem is opgebouwd uit zeer zacht sediment, waar je je arm zo in kunt drukken zonder enige moeite. Ik kijk naast me en Dick zwemt dicht naast mij, zodat ie mij goed kan zien. Naast Dick zwemt Koos en ondanks dat ze bijna tegen elkaar zitten kan ik Koos niet meer zien. Pas als ik naar Koos toe draai om het potnummer te laten zien, zodat hij het nummer en de diepte kan noteren, zie ik hem pas.
Dick met net vol monsterpotten.
Koos schrijft potnummer en diepte op.
We oriënteren ons en beginnen met zoeken. Ik speur de bodem af naar mosselen en slakjes. Er zitten soms diepe gaten in de bodem van ongeveer 10 cm diamter en ook een 10 cm diep. In een enkel gat zit een stengeltje waterpest of aarvederkruid wat dik onder het sediment zit.
Ook zijn er aparte vegen in de bodem te zien, wat mogelijk van vissen is denk ik.
We zigzaggen verder over de bodem waar ik hele kleine mosselkreeftjes-achtige zie zwemmen. Deze zwemmen echt geleidelijk ipv de schokkende zwembeweging van de grotere watervlooien die ik ook in de waterkolom zie zwemmen.  
Waterpest plantje

Aparte gaten in de bodem.



Vreemde vegen in de bodem.

We komen niet dieper dan 5,2 meter en als we rond de 3 meter diepte komen richting de kant, dan komt het zonlicht beter door en zitten er ineens ook meer twee-kleppigen in de vorm van korfmosselen. Bert had het er al over dat hier eerder ook al korfmosselen waren gevonden. De bodem is hier ook wat meer klei en er liggen klonten klei.
Boven de 2 meter diepte (waar het daglicht beter doordringt) vinden we aarvederkruid welke onder een dikke laag sediment zit en zelfs witte aanslag. Ook zien we Grof hoornblad met soms frisgroene knoppen. 
Aarvederkruid
Vanaf hier gaan we weer de diepte in om verder te kijken. Elke keer op de 3 meter diepte vinden we korfmosselen. Door de hagelwitte binnenkant lijken het zeeschelpen,. maar als je ze dan oppakt, zie je de bruine glimmende geribbelde rug.
Ik stop ze achter elkaar in een potje. Ook kom ik wat lege zebramosselen tegen, maar er is er geen enkele in levende toestand. 

Mijn zakken zitten vol met potten en die potten moet ik even aan de kant zetten.
Na 54 minuten komen we boven en zijn vlak bij de aanlegplaats van de boot. Dit is pure mazzel hoor. Bij de kant kom ik erachter dat ik wegzak in de prutbodem tot aan mijn knieën.
De zuigende ondergrond maakt het lastig om aan land te komen. Dan maar op mijn knieën en mijn vinnen gebruiken om mijn gewicht te verdelen. Intussen meldt Dick dat hij ook naar de kant wil. Intussen loop ik alvast naar de auto om mijn set af te doen, zodat ik Koos en Dick kan helpen. 
Nadat we eindelijk het water uit zijn, ruiken we alledrie behoorlijk gronderig en het water is inmiddels donkergrijs gekleurd.

Ik bel Bert dat we bij de auto staan en op dat moment zijn ook Ed en Jan klaar om terug te komen. Ze laten zich achter de boot slepen naar de kant om, vervolgens aan boord te stappen. 
Ed en Jan achter de boot (Foto: Bert Jansen)



Boot komt weer terug.
Het blijkt dat het zicht bij Jan en Ed een stuk beter was dan bij ons en als ik de beelden zie van Ed, dan zie ik ook meer fris aarvederkruid en grof hoornblad. Het aanleggen van de boot zal denk ik toch water troebeler houden, dan de andere plekken.

De potten worden verzameld en we moeten helaas melden dat we geen vis hebben gezien, maar ook geen zwanen- en schildersmosselen. Dat is nu hetgene waarop Bram en Bert zo gehoopt hadden.

Dit zijn ze dan.
Corbicula fluminea (foto: Bert Jansen)
Het enige wat eruit komt zijn een bescheiden collectie korfmosselen.
Met enige teleurstelling lopen we naar het bezoekerscentrum om daar een heerlijk kop koffie te nuttigen en een leuk gesprek te hebben over onze bevindingen.
Bram schrijft onze bevindingen op.
Eigenlijk ben ik wel benieuwd hoe het hier in 2019 eruit ziet. 

We nemen afscheid van elkaar na een leuke duik en gaan weer huiswaarts.
Dick levert 50 minuten film aan die ik moet monteren, samen met de beelden van Ed.




Ik wil graag Bert en Bram bedanken voor hun gastvrijheid en deze bijzondere mogelijkheid om een duik te maken in een gebied waar normaal niet gedoken kan en mag worden.
Ed, Koos, Jan en Dick bedankt voor jullie tijd en inzet!






























woensdag 17 oktober 2018

2018-10-14 Schoonmaakactie 13e editie


Weer     : Zonnig en warm!,
Duikers : Ad, John, Ben, Hans, Cees, Nico, Alex, Mariska, Anne, Marvin, Wim, Louis, Willem, Cora, Ron, Dick 
Oeverploeg: Erna, Niek, Elise, Kevin, Esther, Lianne, Hans, Sylvia, Manon.
Kapitein: Pieter 
Support: Marleen, Donald, Robin, Axel. 
Doel     :  Zuidelijke helft van de plas ontdoen van zoveel mogelijk afval tot een diepte van 6 meter en langs de oevers.
Duur    :  90 minuten
Lucht temp  : 22 Celsius
Water temp :  16 Celsius minimum.
Fauna:  Paling, meervalletje en ongetwijfeld baarsjes.
Vislood: 100 gram.
Totale vangst: 194 kg afval,


Foto's van de schoonmaak


2012
De eerste schoonmaak duik op 15 december 2012 bestond uit een groep van 13 duikers. 
John, Ted, Gery, Remko, Mark, Marco, Maurits, Ferry, Iva, Jack, Rick, Robin en ik.
Het water was toen maar 5 graden Celsius. 
We waren geïnspireerd door Z.E.E.P Vinkeveen die toen al schoonmaak duiken had georganiseerd in Vinkeveen en zodoende konden we aardappelnetten van hun lenen.

Project Baseline stond nog in de kinderschoenen en we zagen onder water toen al dat we wat moesten doen. Die eerste vangst was naar schatting 60 kg. Er zat toen een zware autobumper bij. 
Deel van het team 2012.

2018
Inmiddels zijn we zes jaar verder en het enthousiasme en gedrevenheid is in die jaren niet veranderd. 
Zoals altijd is Ad de eerste op locatie. Hij is de enige snorkelaar van het team. Vorige week was het zicht nog maar een meter, verteld hij. Hij stapt nu even het water in en beoordeeld het zicht. Mmmja het is best goed te doen.


Robin laat de roeiboot te water. Iemand anders moet met het bootje varen want hij heeft zijn dochtertje mee die intussen rustig alles aanschouwt vanuit de kinderwagen.

De hoeveelheid afval wat uit het water wordt minder, maar het wordt tegenwoordig aangevuld door het afval wat uit de oevers wordt gehaald.
De oeverteams, zijn daarom net zo onmisbaar als de duikers.
Lianne, Manon, Sylvia en Hans ken ik van de Buurt Cleanup Nieuw-Vennep. Sylvia en Hans hebben zelfs speciale karretjes met allerlei handig gereedschap zoals een uitschuifbare haak om rommel uit het water te vissen. 
Esther, Elise en Kevin komen uit Amsterdam en zagen op Facebook de oproep.
Echt grandioos dat ze willen helpen.

Tja en dan hebben we Niek, Pieter en mijn lieve vrouw Erna 
die namens de "Jachthonden training Haarlemmermeer" meehelpen. 


Esther, Elise en Kevin
Er zijn ook weer nieuwe gezichten bij de duikers zoals Nico, Ron, Louis, Wim, Anne.
Er zijn ook altijd bekende gezichten van vorige schoonmaakduiken, GUE , oude duikclub en Project Baseline. Het is gewoon een gezellige groep, waarmee we weer een mooi team vormen. 
Even voor 10:30 uur geef ik de briefing aan de hele groep en daarna begint het pas echt.

De oeverploegen pakken grijpstokken en zakken en gaan alvast op weg.
Na het omkleden gaan de duikers te water naar hun toegewezen zone in de plas.
die zo tussen de 1 en 6 meter diep ligt.

Marleen noteert de instaptijd en houdt alles nauwkeurig in de gaten.

Voorgevoel
Ik had een beetje een raar voorgevoel over het feit dat het de 13e editie was. 
Zaterdag kreeg ik een belletje van Donald dat de schroef van zijn buitenboordmotor was beschadigd en niet kon varen. Tegenslag komt altijd in drieën dus dan wordt het spannend wat er nog meer gaat komen. Ik bel Robin. De zodiac had hij niet meer, maar hij heeft nog wel een stalen roeibootje met buitenboordmotor en trailer. Jeetje wat een mazzel.
Volgende tegenslagje is het domme feit dat ik de koffiemelk en lepels vergeten ben.
De laatste tegenslag komt aan het einde van de schoonmaak. Daarover later meer.

Pieter monstert aan als schipper. Hij neemt twee teams mee om ze verderop te droppen, zodat ze al opruimend weer naar de instap kunnen zwemmen. Het te water gaan was wel even spannend met zo'n klein bootje, maar het is al met al prima gelukt.


Pieter neemt Anne, Alex en Mariska mee.



De caravan  Het NMCX (Centrum voor duurzaamheid) komt met een team eloquente dames die gaan praten met voorbijgangers en vragen naar ideeën over zwerfafval.Ze laten zien hoe lang afval kan blijven liggen. Er zijn zelfs mensen met kinderen bij die de grijpstok ter hand nemen en aan de slag gaan. Vanuit een caravan schenken ze chocolademelk. Ondanks het mooie weer zijn er vreemd genoeg niet zo ontzettend veel wandelaars. 
Cora en Willem na de duik.
fotograafrob.nl
Jacqueline met voorbijgangerfotograafrob.nl


Snorkelend kun je heel veel ophalen.
Zoals Ad het eerste het water inging kwam ie er ook als eerste weer uit en wat een vangst van 6,9 kg. Dat lijkt niet zo zwaar, maar als je het lang moet vasthouden wel.
Ad met de eerste zak afval van 6,9 kg.fotograafrob.nl
Pieter ondervindt af en toe wat problemen met de buitenboordmotor die geregeld afslaat, maar hij slaagt er telkens weer in naar de volgende decoboei te varen en de buit binnen te halen.
Ook langs de oevers staan zakken die opgehaald kunnen worden en dat zijn er heel wat.
Terwijl ik de zakken weeg noteert Marleen de gewichten.
We snappen er niks van, want de berg groeit, maar het gewicht blijft relatief laag.
Nou ja een zakkie zware chips kan toch aardig wat wegen.
Axel
fotograafrob.nl
Magische plaatjes
Iedere fotograaf heeft zo zijn signatuur en het werk van Cees Kassenberg is makkelijk te herkennen. Hij werkt zonder flitsers, maar maakt gebruik van het aanwezige licht eventueel aangevuld met duiklampen.
Dat heeft ie tot een kunst verheven. Er zijn overigens meer fantastische onderwater fotografen die allemaal hun eigen specialiteit hebben ontwikkeld. 
Zie je dan wat in de Nederlandse wateren?
Kijk zelf maar!

Ben pakt plastic bekertje

Hans vult zijn zakken

Oeps foutje bedankt!
John en Dick komen met hun buit naar de kant en John zegt dat ie het vislijntje lekker aan het opruimen was tot ie ineens tot de ontdekking kwam dat er aan getrokken werd. Oeps onbedoeld foutje. Ik zag op een gegeven moment in de verte wel een visser bezig, maar kon niet zien of ie nu werkelijk zijn hengel uit had.
Tegen de tijd dat John en Dick terug zijn is de visser verdwenen, anders had ik hem zijn handeltje terug kunnen geven. 
Cora en Willem hebben ook wat lijn en lood meegenomen, echter zat daar geen visser aan vast.

Mijn ouders (beide 83) zitten ondertussen lekker op een bankje de werkzaamheden te aanschouwen met een welverdiend kopje koffie. Bedankt voor deze foto Dick!


Pech nummer drie.
De vrijwilligers werken hard om alles schoon te maken en de tijd is bijna om.
Hans komt melden dat er zakken bij het Paviljoen staan die opgehaald kunnen worden.
Ik bel Pieter en die vaart er naar toe.
Tot zover alles prima, maar als de zeven zakken geladen zijn, is de motor gestopt en is niet meer aan de praat te krijgen. 
We zien Pieter trekken aan het koord en alles proberen, maar er is geen leven meer in de motor te krijgen. Ja hoor het klopt, tegenslagen komen altijd in drieën en dit was de laatste.

Robin schiet Pieter die motorpech heeft te hulp en rijdt naar de andere kant om de boot daar op de trailer te trekken. 

Vreemde vondsten.
Hans meldt dat ie een grote navulzak blauwe vloeistof heeft gevonden, wat vermoedelijk van een chemisch toilet is ofzo.
Erna sjouwt zich een breuk met een boodschappentas vol afval en een opblaaszwembad.
Ook wordt er een deel van een paspoort gevonden.
Ik vind zelf nog een usbstick kaart van een Pools video bedrijf die bruiloften filmt. Een schepnet kan nog goed van pas komen.

Groepsfoto
Het is 12:30 uur en we willen voordat sommigen weg moeten toch heel graag een groepsfoto maken. We wachten tot Robin en Pieter met de boot op de trailer weer terugkomen. 
Zodoende kunnen we met z'n allen op de foto hoewel Donald er niet op staat, omdat hij de foto neemt.



Alles gaat in de container en dan kom je tot de conclusie dat ie tot het randje gevuld is en dan hebben we nog maar een relatief klein deel van de plas te pakken.


We gaan naar Papa's
Een hoogtepunt is de lunch die ons wordt aangeboden door Papa's Beach House
We komen met 25 mensen waarvoor een lunch met broodjes gezond, kroketten (Ja die waren lekker hè Niek) en drinken.
Iedereen smult ervan en dit is toch elke keer weer fantastisch dat ons dit gegund is.




Dankwoord
Dank aan alle vrijwilligers die van onschatbare waarde zijn!
Zij bieden belangeloos hun tijd, inzet en materiaal aan om deze actie mogelijk te maken.

De sponsors en supporters

Papa's Beach HouseVoortreffelijke lunch!
https://papasbeachhouse.nl/
Papas Beach House


NMCX (Centrum voor Duurzaamheid) Partytent en materialen 

NMCX


Gemeente Haarlemmermeer Toestemming en container
Gemeente Haarlemmermeer